به گزارش شهروند فارسی به نقل ازمرکز اطلاع‌رسانی وزارت کشور، دولت چهاردهم در همان ماه‌های آغازین فعالیت خود وعده داد که مسیر استفاده از زنان توانمند در ساختار مدیریتی کشور را تغییر می‌دهد و حضور آنان را از سطح مشاوره‌ای و پشتیبانی فراتر خواهد برد.

این رویکرد در وزارت کشور بیش از هر بخش دیگری نمود پیدا کرده و امروز می‌توان تحقق آن را در انتصاب‌ها در سطوح مختلف حکمرانی مشاهده کرد؛ انتصاب‌هایی که از حیث تعداد و سطح مسئولیت، در مقایسه با دوره‌ گذشته قابل توجه است.

بر اساس آمار، تاکنون ۲۳ فرماندار زن در استان‌های مختلف منصوب شده‌اند؛ تصمیمی که از یک‌سو نشان‌دهنده اعتماد به توان مدیریتی زنان  است و از سوی دیگر به ایجاد توازن در ساختار تصمیم‌گیری کمک می‌کند. بیشترین تعداد فرمانداران زن در استان فارس با ۴ نفر و استان سیستان و بلوچستان با ۳ نفر است.

از این میان نیز، ۵ فرماندار زن اهل تسنن در استان‌های سیستان و بلوچستان، کردستان، کرمانشاه و فارس منصوب شده‌اند.

فرمانداران زن اکنون در استان‌های متنوعی مسئولیت دارند و بسیاری از آنها پیش از این نیز سابقه مدیریت اجرایی، دانشگاهی یا اجتماعی داشته‌اند که این امر، به افزایش کیفیت اداره شهرستان‌ها کمک کرده است.

حضور ۱۶ شهردار زن نیز در سمت مدیریت شهری، پیام روشن دیگری از تقویت نقش زنان در حوزه مدیریت است؛ حوزه‌ای که با مسائل پیچیده‌ شهری همچون حمل‌ونقل، خدمات شهری سر و کار دارد.

تجربه‌ها نشان داده که ورود زنان به این عرصه، اغلب با رویکردهای مشارکت‌محور و توجه به نیازهای اجتماعی همراه بوده است.

در سطح بخشداری، ۶۸ زن مسئولیت اداره بخش‌ها را برعهده گرفته‌اند. بخشداری به‌عنوان حلقه ارتباطی میان فرمانداری و روستاها، جایگاهی حساس و مهم محسوب می‌شود؛ چراکه بخشداران نقش مهمی در مدیریت جمعیت‌های پراکنده، رسیدگی به وضعیت زیرساخت‌ها و سامان‌دهی طرح‌های توسعه محلی دارند.

بیشترین تعداد بخشداران زن در استان تهران با ۱۰ نفر، استان گیلان با ۶ نفر و استان خراسان رضوی با ۵ نفر است. علاوه بر این، ۸ بخشدار زن اهل تسنن در استان‌های اردبیل، خراسان جنوبی، سیستان و بلوچستان، کردستان، گلستان و گیلان منصوب شده‌اند.

اما شاید برجسته‌ترین بخش انتصابات، حضور ۳۷۱۴ دهیار زن باشد؛ آماری که نشان می‌دهد مدیریت روستایی در بسیاری از نقاط کشور به زنان سپرده شده است. دهیاران زن اکنون در حوزه‌هایی مانند توسعه گردشگری روستایی، مدیریت منابع محلی، تقویت سرمایه اجتماعی و برنامه‌های عمرانی نقش‌آفرینی می‌کنند و طبق ارزیابی‌های اولیه، عملکرد آنان با استقبال مردم روستا همراه بوده است.

این روند، علاوه بر تحقق وعده‌های دولت، می‌تواند نقطه‌ عطفی در تغییر الگوی مشارکت سیاسی و اجتماعی زنان باشد. تغییری که در صورت تداوم، نه‌ تنها در سطح حکمرانی محلی، بلکه در بدنه تصمیم‌سازی کلان نیز آثار خود را نشان خواهد داد.

انتهای پیام/